اعدام های سیاسی با انجمن پادشاهی کلید خورد و به کردستان رسید؛ قربانیان بعدی چه کسانی هستند؟

10 05 2010

یکی از استراتژی های رژیم کودتا برای ایجاد رعب و وحشت اعدام های سیاسی است و هرگاه که خواسته ضرباهنگ تحرکات جنبش سبز را بگیرد گروهی را به جوخه اعدام سپرده است اما این انتخاب ها تصادفی نیز نیستند.

رژیم کودتا اعدام های سیاسی مخالفان را از گروهی موسوم به طرفداران انجمن پادشاهی شروع کرد و همان زمان نیز با موجی از اعتراض در داخل و خارج مواجه شد و این بار و در آستانه سالگرد کودتای انتخاباتی، قربانیان خود را از میان جوانان کرد برگزید تا بار دیگر دستهای آلوده به خون  و دندان های تیزش را برای ایجاد رعب و وحشت در میان خانواده ها نشان بدهد تا بدین وسیله مانع از مشارکت فرزندانشان در اعتراضات شوند.

این جوانان ستاره های بیگناهی شده اند که در آسمان تاریک سیاست ایران خاموش شدند تا جور سناریو سازی رژیم وحشت و خفقان را بکشند و معلوم نیست رژیم از هم اکنون چه گروهها و جریانات دیگری را برای قربانی کردن در گام بعدی هدف قرار داده است.

با این حال به نظر می رسد رژیم از این نکته غافل است که با این اعدام ها ترس خود را آشکار می کند. مثل شکارچی ترسویی که اسیر تاریکی شده و به هر سایه ای در دل شب شلیک می کند تا بر ترس خویش غلبه کند. یک پرسشگر عاقل و بی طرف از خود خواهد پرسید حاکمان کشوری که اینهمه ادعای ثبات و امنیت دارند چگونه ممکن است توسط گروههای محدودی که به اعتقادهمان حاکمان چندان هم خطری ندارند، تا این اندازه تهدید شوند. چرا که یک رژیم مقتدر بیش از هر چیز بخشنده است و از تقصیر جوانانی که ولو علیه آن  به اقدام مسلحانه نیز متوسل شده باشند خواهد گذشت تا دیگران را با گذشت خویش تحت تاثیر قرار دهد.

آنها خود نیک می دانند که با این اعدام ها تا چه اندازه تخم نفرت را در میان مردم می کارند اما تصور می کنند وزنه ایجاد ترس و وحشت بر چنین تخم نفرتی می چربد و از همین روست که در پی اجرای سناریوهای متعددی هستند تا چنین ترسی را نهادینه کنند.

با این حال رژیم کودتا بسان همان شکارچی ترسو فقط با اطمینان از قدرت سلاحی که در اختیار دارد پیله ای را به دور خود پیچیده و تصور می کند تا  آنگاه که خشونت می ورزد کسی را یاری مقابله با آن نیست. رژیم کودتا در آرزوی رادیکال کردن حرکت های اعتراضی به سر می برد تا تمام فشنگ های خود را مصرف کند شاید بتواند صبح دیگری را برای چند دهه به چشم ببیند اما به نظر می رسد خویشتنداری  و درک مردم تا کنون آنها را از رسیدن به چنین آرزویی بی نصیب ساخته است.

از همین روست که باید همچنان خویشتن دار بود و به آرامی دست در دست هم فارغ از تمام اختلافات عقیدتی و سیاسی و قومی به اعتراضات ادامه داد و به خصوص دامنه اعتراضات را با هر خشونت حکومت گسترده تر ساخت.

ضحاک حاکم باز هم از جوانان ما قربانی خواهد گرفت. باز هم عده ای را به اتهام های واهی مبارزه خشونت بار به چوبه های دار خواهد سپرد اما باید آرزوی ایجاد تفرقه و شکاف در صفوف ما و مقابله به مثل خشونت بار را به گور ببرد. ما خشم خود فرو خواهیم داد و به راههای مبارزه مدنی می اندیشیم و به تمرین بردباری و عدم خشونت می پردازیم که در فردای آزادی بیش از هر چیز بدان نیاز داریم چرا که کمتر دموکراسی در جهان با خشونت به بار نشسته است…

Advertisements

کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: