اگر هدف بیانیه موسوی و کروبی خانه نشینی مردم بود، آیا آنها را به اعتصاب دعوت نمی کردند؟

10 06 2010

سیاست ما همچون فرهنگمان به دلیل استبداد دیرینه ای که در این کشور وجود داشته و به ویژه در شرایط حاضر که دولت و بیت کودتا خنجرها را از رو بسته اند، با ایجاز و رمز و کنایه همراه است.

در بیانیه مشترک موسوی و کروبی اعلام شده که به منظور حفظ جان و مال مردم و از آنجا که دولتی نامشروع فقط به موافقانش مجوز راهپیمایی می دهد لذا راهییمایی منتفی است. رهبران از ابتدا نیز می دانستند که چنین مجوزی صادر نخواهد شد، اما از آنجا که قصد داشتند بهانه را از دست کودتاگران بگیرند درخواست مجوز کردند چرا که صدور مجوز برای رژیم کودتا مساوی است با پذیرش تدریجی شکست. آنها به خوبی می دانند که اگر خیابان ها را از دست بدهند همه چیز را از دست می دهند. آنها می دانند که خیابان مظهر نمایش قدرتی است که جهانیان نیز بدان چشم دوخته اند. آنان می دانند که چنین نمایش قدرتی دولت هایی که این روزها در صدد کسب امتیاز و رایزنی با غرب از جانب ایران هستند را نیز دچار تردید خواهد کرد و هیچ کشوری نمی تواند به راحتی با آنان پیرامون استمرار حکومت استبدادیشان کنار آید.

از همین روست که راهپیمایی گسترده و میلیونی مردم ناقوس مرگ رژیم را به صدا درخواهد آورد اما آیا به راستی راه حل دیگری نیز وجود دارد که در بیانیه موسوی و کروبی به مردم توصیه می شود» خواسته و مطالبات به حق خود را از مجاری کم هزینه تر و موثرتری دنبال کنند«؟

ایا اگر مجاری کم هزینه تر و موثرتری وجود داشت رهبران از آنها در بیانیه مهم خود نام نمی بردند؟ آیا مفهوم این پیام به دلیل همان رمز سخن گفتن در کشور استبداد زده امان؛ آن نیست که راه حل کم هزینه و موثری جز نمایش قدرت در خیابان وجود ندارد؟

آیا دعوت به اعتصاب راه حل کم هزینه تری نبود؟ اگر هدف رهبران آن با صدور این بیانیه این می بود که مردم در خانه بنشینند چه حرکتی بهتر از دعوت به اعتصاب یک روزه ؟ .

برداشت نگارنده آن است که صدور این بیانیه از جانب رهبران به منظور شانه خالی کردن از بار مسئولیت در صورت انجام راهپیمایی نیست و به تعبیر دیگر نوعی اتمام حجت با حکومت نامشروعی است که هیچ راه دیگری پیش پای مردم نگذاشته است چرا که اگر قصدشان عقب نشینی و مسئولیت ناپذیری بود بیانیه خود را با این عبارت که «ما نیز در همه حال تا رسیدن صبح روشن فردا در کنار و همراه شما خواهیم بود.» به پایان نمی رساندند

با این حال نباید از راهیپمایی 22 خرداد انتظار معجزه داشت. حضور پر رنگمان است که اهمیت دارد. مدعی و مدعی العموم همه خوب می دانند که جنبش زنده است. کودتاچیان نیز می دانند که جنبش زنده است اما می خواهند که نقش مرده را بازی کند و به همین دلیل است که این آرزوی آنها را نباید مجال بروز داد. پس پیش  به سوی راهییمایی سکوت و سبزمان از میدان امام حسین تا آزادی.

Advertisements

کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: